realist_bjklim

Seni düşünüyorum sevgili...

Uykunun huzurlu kollarına kendimi bırakamadığım, yatağımda uykuyu bekleyerek
dönüp durduğum gecelerde düşlüyorum seni.

Kelimelerden köprüler kurabilmek, bazen de söylemeden bilebilmek istiyorum
seni. Senin kelimelerinde; benim içimin en derininde sakladıklarımı bulmak
istiyorum. Dünyaya senin gözlerinden baktığımda; hiç yabancılık
çekmeyeceğimi bilmek istiyorum. Yaşamlarımızın o incecik detaylarında
bulduğumuz yakınlıkları, aynılıkları paylaşabilmek istiyorum.

"Kimse bilmez, anlamaz nasılsa hepsi bende saklı kalsın" diyerek
biriktirdiğim bütün "az"larımı seninle çoğaltacağımı hissetmek istiyorum.

Benim yaşamım yaşanamayacak kadar karmaşık olmadı hiç. Karamsar ve iç
sıkıcı dönemlerim oldu. Hatta kendime acıdığım uzun dönemlerim bile oldu.
Karamsar ya da iyimser olmanın sadece bir tercih etme hali olduğunu öğrendim
zaman içinde. Somurttuğum da hep zifiri karanlıklar sarmaladı beni.
Gülümsediğim zaman hep karşımda parlayan bir umut ışığı gördüm. Sırf bu
yüzden sana dair, sadece senin olan gülücükler biriktiriyorum kocaman.

Cevaba ihtiyacı olmayan sorular sormak istiyorum. Soru işaretsiz cümleler
düşlüyorum seninleyken.

Bazen kitap gibi kurallı kaideli, olmalı ilişkimiz. Sonra çoklukla
bozmalıyız o kuralları.

Çünkü yaşarken kitap gibi olunamıyor bilirsin. Yaşarken her kelime kendi
anlamını beraberinde getiriyor. Ancak yaşarken kelimesiz kalmaktan
korkuyorum sevgili...

Kelimesizliğin soğuğunda üşümekten çok korkuyorum. Çok kelimem var sana
koşmaya can atan. Hiçbirinin sonunda soru işareti, nokta, virgül, ünlem
olmasın istiyorum.

Söyle sevgili; sence ben imkansız olanı mı istiyorum?