aşk bumu acaba?

twins · 20.11.2007, 23:26

biraz uzun ama sonuna kadar okursanız eğer gerçek aşkın tarifini bu hikayede bulabilirsiniz.

Bu Kadar Sevebilir Misiniz?

Bir otobus duraginda karsilasmislardi ılk kez. Biri tipta
okuyordu, oburu mimarlikta. O ılk karsilasmadan sonra, bir kere, bir kere,
bir kere daha karsilasabilmek ıcin, hep ayni saatte, ayni duraktan, ayni
otobuse bindiler. Genctiler, cok genc. Birbirileriyle konusacak
cesareti bulmalari biraz zaman aldi ama sonunda basardilar. Ikisi de her sabah
otobuse bindikleri semtte oturmuyorlardi aslinda. Delikanli
arkadasinda kaldigi icin o duraktan binmisti otobuse, kiz ıse ablasinda. Sirf
birbirilerini gorebilmek ıcin, her sabah erkenden evlerinden cikip,
sehrin obur ucundaki o duraga, onlarin duragina geldiklerini, gulerek ıtiraf
ettiler. Bir sure sonra okullarini bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de cok
mutlu. Bazen issiz, bazen parasiz kaldilar ama oylesine siki kenetlenmisti ki
yurekleri ve elleri hicbir seyi umursamadilar. Ayin sonunu zor getirdikleri
gunlerde de unlu bir doktor ve unlu bir mimar olduklarinda da hep
mutluydular. Zaman asimina ugrayan, aliskanliklara yenik dusen, banka hesabinda
para kalmadigi icin ya da tam tersine o hesabi daha da kabarik hale getirmek
uguruna bitip tukeniveren sevgilerden degildi onlarinki. Gunler gunleri, yillar
yillari kovaladikca sevgileri de buyudu, buyudu. Tek eksikleri cocuklarinin
olmamasiydi. Zorlu bir tedavi surecine ragmen cocuk sahibi olmayinca,
"butun mutluluklarin bizim olmasini beklemek, bencillik olur" diyerek
devam ettiler hayatlarina. Cocuk yerine, sevgilerini buyuttuler. "senin ıcin
olurum" derdi kadin, simsiki sarilip adama ve adam "hayir, ben senin ıcin
olurum" diye yanit verirdi hep. Bazen eve geldiginde, aynanin uzerinde bir not gorurdu
kadin, "bir tanem, kutuphanenin ıkinci rafina bak." kutuphanenin ıkinci rafinda baska bir
not olurdu, "mutfaktaki masanin uzerine bak ve seni cok sevdigimi sakin unutma" mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu notlari okuya okuya kosturan kadin, sonunda kimi zaman bir demet cicek, kimi zaman en sevdigi cikolatalar, kimi zaman da pahali armaganlarla karsilasirdi. Aldigi hediyenin ne oldugu onemli degildi zaten.

Hayat ne kadar hizli akarsa aksin, ısleri ne kadar yogun olursa olsun hep birbirlerine ayiracak zaman buluyorlardi bulmasina ama kirkli yaslarin ortalarina geldiklerinde, daha az calismaya karar verdiler. Adam, hastaneden ayrildi ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye basladi. Kadin da mimarlik burosunu kapadi ve sadece ozel projelerde gorev aldi.
Artik daha fazla beraber olabiliyorlardi. Bir gun sahilde dolasirken, harap durumda bir ev gordu kadin, uzerinde "satilik" levhasi asili olan. "ne dersin, bu evi alalim mi?" dedi adama. "bu viraneyi yiktirir, harika bir ev yapariz. Projeyi kafamda cizdim bile. Kocaman terasi olan, martilari kahvaltiya davet edecegimiz bir deniz evi yapalim burayi."
"sen ıstersin de ben hic hayir diyebilirmiyim?" diye yanit verdi adam.
"amerika’daki tip kongresinden doner donmez ararim emlakciyi. Kac para olursa olsun, burasi bizimdir artik." sadece bir hafta ayri kalacaklarini bildikleri halde, ayrilmalari zor oldu adam amerika’ya giderken. Her gun, her saat konustular telefonla. Gozyaslari ıcinde kucaklastilar havaalaninda. Fakat birkac gun sonra, kocasinda bir tuhaflik oldugunu fark etti kadin. Eskisi kadar mutlu gorunmuyor, konusmaktan kaciniyordu. Onu neselendirmek ıcin, sahildeki evi hatirlatti ve cizdigi projeyi verdi kadin ama hic
beklemedigi bir cevap aldi: "canim, o ev bizim butcemizi asiyor. Sen en ıyisi o evi unut."mutsuzluk, mutlulugun tadina alismis ınsanlara daha da aci, daha da cekilmez gelir. Kadin, hic sevmedi bu beklenmedik misafiri. Derdini soylemesi ıcin yalvardi adama, "senin ıcin olurum, biliyorsun, ne olur anlat" diye dil doktu bos yere. Yillardir sevdigi adam, duyarsiz ve sevgisiz biriyle yer degistirmisti sanki. Ona ulasmaya calistikca, beton duvarlara carpiyordu kadin, her carpmada daha fazla kaniyordu
yuregi. Bir gun, cocuklugunun, gencliginin ve butun hayatinin birlikte gectigi arkadasina dert yanarken, "artik dayanamiyorum, sana soylemek zorundayim" diye sozunu kesti arkadasi. "o, seni aldatiyor. Is yerimin tam karsisindaki restoranda genc bir kadinla yemek yiyor her oglen. Sonra sarmas dolas biniyorlar arabaya." "sus, sus cabuk, duymak ıstemiyorum bu yalanlari" diye bagirdi kadin. Onca yillik arkadasini, kendisini kiskanmakla sucladi. Ertesi gun, ogle vakti o restoranin hemen karsisinda bir koseye sindi sessizce ve peri masallarinin sadece masal oldugunu anladi. Kocasinin eskiden ayni hastanede calistigi genc cocuk doktorunu tanidi hemen. Bazen evlerinde agirladiklari kadina nasil sarildigini gordu adamin. Aksam kocasi eve gelir gelmez, bazen bagirip, bazen aglayarak, bazen ona simsiki sarilip bazen de yumruklayarak haykirdi suratina her
seyi. İnkar etmedi adam. Zamanla duygularin degisebildigi, ınsanlarin orta yasa
geldiklerinde farklilik aradigi gibi bir seyler geveledi agzinda ve bavulunu alip gitti evden. Kapidan cikarken, "son bir kez kucaklamak isterim seni" diyecek oldu ama kadin, "defol" dedi nefretle. İlk celsede bosandilar… modern bir ask hikayesinin boyle son
bulmasina kimse ınanamadi. Arkadaslarinin destegiyle ayakta kalmaya calisti kadin.
Adamin, sevgilisiyle birlikte amerika’ya yerlestigini ogrendi. Bazen yalniz kaldiginda, onu hala sevdigini hissedince, aglama nobetleri geciriyor, askin yerini, en az onun kadar yogun bir duygu olan nefretin almasi icin dua ediyordu. Aradan bir yil gecti. Her seyin ılaci oldugu soylenen zaman bile, kadinin derdine care olamamisti. Bir sabah, ısrarla calan zilin sesiyle uyandi. Kapiyi actiginda, karsisinda o kadini gordu. "sen, buraya ne yuzle
geliyorsun" diye bagirmak ıstedi ama sesi cikmadi. "lutfen, ıceri girmeme izin ver, mutlaka konusmamiz gerekiyor." dedi genc kadin. Kanepeye ılisti ve zor duyulan bir sesle konusmaya basladi: "hicbir sey gorundugu gibi degil aslinda. Cok uzgunum ama o bir saat once oldu. Gecen yil amerika’daki kongre sirasinda ogrendi hastaligini ve yaklasik bir senelik omru kaldigini. Buna dayanamayacagini, hep soyledigin gibi onunla birlikte
olmek isteyecegini biliyordu. Seni kendinden uzaklastirmak ıcin, benden sevgilisi rolunu oynamami ıstedi. Ailesine de haber vermedi. Birlikte amerika’ya yerlestigimiz yalanini yaydi. Oysa ılk karsilastiginiz otobus duraginin karsisinda bir ev tutmustu. Tedavi
goruyor ve kurtulacagina ınaniyordu ama olmadi. Gece fenalasmis, bakicisi beni aradi, son anda yetistim. Sana bu kutuyu vermemi istedi." gozlerinden akan yaslari durduramayacagini biliyordu kadin. Hemen oracikta olmek ıstiyordu. Eline tutusturulan kutuyu acmayi neden sonra akil edebildi. Itinayla katlanmis bir suru kagit duruyordu
kutuda. Ilk kagitta, "lutfen butun notlari sirayla oku bir tanem" diyordu. Sirayla okudu; "seni cok sevdim", "seni sevmekten hic vazgecmedim", "senin icin olurum derdin hep, dogru soyledigini bilirdim." "fakat benim ıcin olmeni ıstemedim" "simdi bana soz vermeni ıstiyorum." "benim ıcin yasayacaksin, anlastik mi?" son kagidi eline alirken, kutuda
bir anahtar oldugunu gordu kadin. Ve son kagitta sunlar yaziliydi:

"sahildeki evimizi senin cizdigin projeye gore yaptirdim. Kocaman terasta martilarla kahvalti ederken, ben hep seni ızliyor olacagim”

Nastrowyha · 23.11.2007, 15:55

ßunu dershanedeki türkçeci rehberlikte okumuştu..İlk cümleden HAtırladım

seLind2 · 23.11.2007, 19:08

20.11.2007, 23:26	#1
twins Cumhurbaşkanı Mesajlar: 4.462 Puan: 32284	aşk bumu acaba? biraz uzun ama sonuna kadar okursanız eğer gerçek aşkın tarifini bu hikayede bulabilirsiniz. Bu Kadar Sevebilir Misiniz? Bir otobus duraginda karsilasmislardi ılk kez. Biri tipta okuyordu, oburu mimarlikta. O ılk karsilasmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha karsilasabilmek ıcin, hep ayni saatte, ayni duraktan, ayni otobuse bindiler. Genctiler, cok genc. Birbirileriyle konusacak cesareti bulmalari biraz zaman aldi ama sonunda basardilar. Ikisi de her sabah otobuse bindikleri semtte oturmuyorlardi aslinda. Delikanli arkadasinda kaldigi icin o duraktan binmisti otobuse, kiz ıse ablasinda. Sirf birbirilerini gorebilmek ıcin, her sabah erkenden evlerinden cikip, sehrin obur ucundaki o duraga, onlarin duragina geldiklerini, gulerek ıtiraf ettiler. Bir sure sonra okullarini bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de cok mutlu. Bazen issiz, bazen parasiz kaldilar ama oylesine siki kenetlenmisti ki yurekleri ve elleri hicbir seyi umursamadilar. Ayin sonunu zor getirdikleri gunlerde de unlu bir doktor ve unlu bir mimar olduklarinda da hep mutluydular. Zaman asimina ugrayan, aliskanliklara yenik dusen, banka hesabinda para kalmadigi icin ya da tam tersine o hesabi daha da kabarik hale getirmek uguruna bitip tukeniveren sevgilerden degildi onlarinki. Gunler gunleri, yillar yillari kovaladikca sevgileri de buyudu, buyudu. Tek eksikleri cocuklarinin olmamasiydi. Zorlu bir tedavi surecine ragmen cocuk sahibi olmayinca, "butun mutluluklarin bizim olmasini beklemek, bencillik olur" diyerek devam ettiler hayatlarina. Cocuk yerine, sevgilerini buyuttuler. "senin ıcin olurum" derdi kadin, simsiki sarilip adama ve adam "hayir, ben senin ıcin olurum" diye yanit verirdi hep. Bazen eve geldiginde, aynanin uzerinde bir not gorurdu kadin, "bir tanem, kutuphanenin ıkinci rafina bak." kutuphanenin ıkinci rafinda baska bir not olurdu, "mutfaktaki masanin uzerine bak ve seni cok sevdigimi sakin unutma" mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu notlari okuya okuya kosturan kadin, sonunda kimi zaman bir demet cicek, kimi zaman en sevdigi cikolatalar, kimi zaman da pahali armaganlarla karsilasirdi. Aldigi hediyenin ne oldugu onemli degildi zaten. Hayat ne kadar hizli akarsa aksin, ısleri ne kadar yogun olursa olsun hep birbirlerine ayiracak zaman buluyorlardi bulmasina ama kirkli yaslarin ortalarina geldiklerinde, daha az calismaya karar verdiler. Adam, hastaneden ayrildi ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye basladi. Kadin da mimarlik burosunu kapadi ve sadece ozel projelerde gorev aldi. Artik daha fazla beraber olabiliyorlardi. Bir gun sahilde dolasirken, harap durumda bir ev gordu kadin, uzerinde "satilik" levhasi asili olan. "ne dersin, bu evi alalim mi?" dedi adama. "bu viraneyi yiktirir, harika bir ev yapariz. Projeyi kafamda cizdim bile. Kocaman terasi olan, martilari kahvaltiya davet edecegimiz bir deniz evi yapalim burayi." "sen ıstersin de ben hic hayir diyebilirmiyim?" diye yanit verdi adam. "amerika’daki tip kongresinden doner donmez ararim emlakciyi. Kac para olursa olsun, burasi bizimdir artik." sadece bir hafta ayri kalacaklarini bildikleri halde, ayrilmalari zor oldu adam amerika’ya giderken. Her gun, her saat konustular telefonla. Gozyaslari ıcinde kucaklastilar havaalaninda. Fakat birkac gun sonra, kocasinda bir tuhaflik oldugunu fark etti kadin. Eskisi kadar mutlu gorunmuyor, konusmaktan kaciniyordu. Onu neselendirmek ıcin, sahildeki evi hatirlatti ve cizdigi projeyi verdi kadin ama hic beklemedigi bir cevap aldi: "canim, o ev bizim butcemizi asiyor. Sen en ıyisi o evi unut."mutsuzluk, mutlulugun tadina alismis ınsanlara daha da aci, daha da cekilmez gelir. Kadin, hic sevmedi bu beklenmedik misafiri. Derdini soylemesi ıcin yalvardi adama, "senin ıcin olurum, biliyorsun, ne olur anlat" diye dil doktu bos yere. Yillardir sevdigi adam, duyarsiz ve sevgisiz biriyle yer degistirmisti sanki. Ona ulasmaya calistikca, beton duvarlara carpiyordu kadin, her carpmada daha fazla kaniyordu yuregi. Bir gun, cocuklugunun, gencliginin ve butun hayatinin birlikte gectigi arkadasina dert yanarken, "artik dayanamiyorum, sana soylemek zorundayim" diye sozunu kesti arkadasi. "o, seni aldatiyor. Is yerimin tam karsisindaki restoranda genc bir kadinla yemek yiyor her oglen. Sonra sarmas dolas biniyorlar arabaya." "sus, sus cabuk, duymak ıstemiyorum bu yalanlari" diye bagirdi kadin. Onca yillik arkadasini, kendisini kiskanmakla sucladi. Ertesi gun, ogle vakti o restoranin hemen karsisinda bir koseye sindi sessizce ve peri masallarinin sadece masal oldugunu anladi. Kocasinin eskiden ayni hastanede calistigi genc cocuk doktorunu tanidi hemen. Bazen evlerinde agirladiklari kadina nasil sarildigini gordu adamin. Aksam kocasi eve gelir gelmez, bazen bagirip, bazen aglayarak, bazen ona simsiki sarilip bazen de yumruklayarak haykirdi suratina her seyi. İnkar etmedi adam. Zamanla duygularin degisebildigi, ınsanlarin orta yasa geldiklerinde farklilik aradigi gibi bir seyler geveledi agzinda ve bavulunu alip gitti evden. Kapidan cikarken, "son bir kez kucaklamak isterim seni" diyecek oldu ama kadin, "defol" dedi nefretle. İlk celsede bosandilar… modern bir ask hikayesinin boyle son bulmasina kimse ınanamadi. Arkadaslarinin destegiyle ayakta kalmaya calisti kadin. Adamin, sevgilisiyle birlikte amerika’ya yerlestigini ogrendi. Bazen yalniz kaldiginda, onu hala sevdigini hissedince, aglama nobetleri geciriyor, askin yerini, en az onun kadar yogun bir duygu olan nefretin almasi icin dua ediyordu. Aradan bir yil gecti. Her seyin ılaci oldugu soylenen zaman bile, kadinin derdine care olamamisti. Bir sabah, ısrarla calan zilin sesiyle uyandi. Kapiyi actiginda, karsisinda o kadini gordu. "sen, buraya ne yuzle geliyorsun" diye bagirmak ıstedi ama sesi cikmadi. "lutfen, ıceri girmeme izin ver, mutlaka konusmamiz gerekiyor." dedi genc kadin. Kanepeye ılisti ve zor duyulan bir sesle konusmaya basladi: "hicbir sey gorundugu gibi degil aslinda. Cok uzgunum ama o bir saat once oldu. Gecen yil amerika’daki kongre sirasinda ogrendi hastaligini ve yaklasik bir senelik omru kaldigini. Buna dayanamayacagini, hep soyledigin gibi onunla birlikte olmek isteyecegini biliyordu. Seni kendinden uzaklastirmak ıcin, benden sevgilisi rolunu oynamami ıstedi. Ailesine de haber vermedi. Birlikte amerika’ya yerlestigimiz yalanini yaydi. Oysa ılk karsilastiginiz otobus duraginin karsisinda bir ev tutmustu. Tedavi goruyor ve kurtulacagina ınaniyordu ama olmadi. Gece fenalasmis, bakicisi beni aradi, son anda yetistim. Sana bu kutuyu vermemi istedi." gozlerinden akan yaslari durduramayacagini biliyordu kadin. Hemen oracikta olmek ıstiyordu. Eline tutusturulan kutuyu acmayi neden sonra akil edebildi. Itinayla katlanmis bir suru kagit duruyordu kutuda. Ilk kagitta, "lutfen butun notlari sirayla oku bir tanem" diyordu. Sirayla okudu; "seni cok sevdim", "seni sevmekten hic vazgecmedim", "senin icin olurum derdin hep, dogru soyledigini bilirdim." "fakat benim ıcin olmeni ıstemedim" "simdi bana soz vermeni ıstiyorum." "benim ıcin yasayacaksin, anlastik mi?" son kagidi eline alirken, kutuda bir anahtar oldugunu gordu kadin. Ve son kagitta sunlar yaziliydi: "sahildeki evimizi senin cizdigin projeye gore yaptirdim. Kocaman terasta martilarla kahvalti ederken, ben hep seni ızliyor olacagim” __________________ Konu twins tarafından (20.11.2007 Saat 23:38 ) de değiştirilmiştir..

23.11.2007, 15:55	#2
Nastrowyha Cumhurbaşkanı Mesajlar: 3.457 Puan: 11108	ßunu dershanedeki türkçeci rehberlikte okumuştu..İlk cümleden HAtırladım __________________ Bu şehide kac dua okudu dilleri Geride gözyaşı yanına hasreti Kar kalır askeri savaşa qönderin ? Adımlar ileri ölüm kokar her yer.. Nѕт373

Benzer Konular
Konu	Konuyu Açan	Forum	Cevaplar	Son Mesaj
Uyanığa bakın!..gerçekten doğru mu Acaba…	twins	Tüm Konular	12	26.11.2008 16:48
Dünyada Benzin Biterse Ne Olur Acaba ?	mustizmir	Tüm Konular	12	13.04.2008 11:19
Kızların Aradığı Koca Böyle Birsey mi Acaba ?	mustizmir	Eğlence	8	6.08.2007 13:22

Konu Seçenekleri
Yazdırılabilir Sayfayı Göster Sayfayı E-Mail'le gönder

23.11.2007, 19:08	#3
seLind2 Halk Mesajlar: 15 Puan: 34

Konuyu toplam 0 üye ve 1 ziyaretçi okuyor